Emotie-eten: wanneer eten het antwoord lijkt op alles wat pijn doet

Soms krijgen we bij Strak Plan een mail die ons stil maakt.
Omdat het zo eerlijk is. Zo rauw.
Omdat het zó goed toont waar emotie-eten écht over gaat.
Onlangs kregen we een bericht van iemand die bij ons het Emotie eten- traject volgt, en met haar toestemming delen we een stukje van haar verhaal.

“Hoe kan ik zo teleurgesteld zijn in mezelf?
De voorbije weken ging het redelijk goed, weinig tot geen tranen zelfs.
Maar dan komt het er ineens allemaal dubbel en dik terug uit…”

Ze beschrijft hoe kleine teleurstellingen zich opstapelen: een vriendin die trouwt zonder iets te laten weten, een familie die stil blijft, een vader die niet belt.
Het zijn geen grote drama’s, maar ze wegen omdat ze haar kritische stem “bevestigen”: “Zie je wel, ik ben niet belangrijk.” En die gedachten blijven hangen en nemen haar over, inclusief haar gedrag.

“Het kost me bakken energie om dagelijks te vechten tegen donkere gedachten die mij proberen te overtuigen dat ik het niet waard ben.
Dat ik beter kan verdwijnen.”

Dit is de realiteit van emotie-eten.
Het is geen verhaal van ‘ik had gewoon zin in chocolade’.
Het is vaak een verhaal van pijn, afwijzing, uitputting.
Van telkens opnieuw proberen, en telkens opnieuw denken dat je faalt.
Omdat het eten je op korte termijn troost geeft – en daarna een berg schuldgevoel.

Want dat is nu éénmaal wat copingmechanismen zijn; verlossing op korte termijn, maar op de lange termijn krijgt je dit dubbel en dik terug. Denk maar aan mensen die naar alcohol grijpen, drugs, gokken. Klinkt misschien hard, maar de waarheid is wel dat eten ook ‘maar’ een mechanisme is.

“Ik verlies mezelf keer op keer in eten. Want ik ben het niet waard om een droomlichaam te hebben.
[…] Ik haat mezelf in de spiegel. Ik wil alleen maar wijde kledij dragen want dat is minder confronterend.”

De haat zit diep. Tegen haar lichaam, tegen zichzelf.
En tegelijk blijft ze proberen.
Ze sport, ze investeert in therapie, ze is in het Emotie Eten- traject gestapt bij ons.
En toch blijft dat gevoel van falen hangen. Want die kritische stem in haar hoofd is keihard.

“Ik zit steeds te kijken om aan ozempic te geraken online. […]
Wat ik ook doe, niemand kan me precies helpen. En ik blijf eten en bijkomen.”

Maar in haar woorden zit ook kracht.
Ze durft te delen en dat verdient zachtheid. Want het taboe hierrond doorbreken en delen (met ons) is sterk.
Daarom reageerden we zoals we altijd proberen te doen: eerlijk, warm, en recht vanuit het hart.

“Je doet niks fout. Die stem wordt vaak net luider naarmate je meer inzet.
En dan is het makkelijk om te denken dat jij het probleem bent.
Maar dat ben je niet. Je bént aan het proberen. Elke dag. Dat zie ik, zelfs als jij het even niet meer ziet.”

We blijven benadrukken: jij bent niet mislukt. Je zit midden in iets dat zwaar is. En toch blijf je doorgaan.

Hoe doorbreek je deze cirkel?

Niet met een streng dieet of met zelfstraffen in de fitness. Want dat deed je al meerdere keren, niet?
Laat het ons dan deze keer anders aanpakken; met mildheid en zonder nieuwe, strenge(re) regels.
Met iemand die luistert naar wat er echt speelt – en die je leert hoe je bv anders met emoties kan omgaan zodat eten niet langer de enige uitweg is.

Voel jij je hierin aangesproken?
Wil jij ook stappen zetten met iemand aan je zijde? Klopt dan aljeblieft aan bij ons – mailen mag steeds naar [email protected]

Volg ons op Instagram & Facebook

Dagelijkse inspiratie, tips en recepten | Instagram & Facebook.

Door Leen Seminck | Oprichter en CEO Strak Plan & Penstripe